Zikr

Het woord Zikr betekent "gedachtenis" of "invocatie," meer specifiek de gedachtenis van God. Het principe van de Zikr wordt vermeld in 46 strofen van de Koran.

"De harten van de ware gelovigen vinden voldoening in de gedachtenis van Allah, want enkel zonder twijfel in de gedachtenis van Allah vindt het hart voldoening.”

Koran, 13:28

Soefi Zikr wordt voornamelijk in groepsverband gepraktiseerd. Elke deelnemer neemt plaats op de grond met de benen gekruist in kleermakerszit en focust alle aandacht en energie op het hart om zo in voeling te treden met zijn Authentieke Zelf, het "ik". Er wordt eveneens een sacraal woord of gewijde zin uit de Koran of uit de geschriften van de soefi Meesters gereciteerd op melodische wijze, als een gezang, en de zoeker beweegt het bovenlichaam ritmisch heen en weer van links naar rechts in de vorm van het symbool voor oneindigheid, een belichaming van het oneindige wezen van het bestaan.

Soefi Zikr herenigt ons met ons "ik", onze oneindige oorsprong, de levensbron in het hart. Het einddoel van de Zikr is om harmonie en eenheid met God te ervaren, zoals beschreven in het volgende gedicht door Hazrat Shah Maghsoud Sadegh Angha uit The Epic of Existence (Het Epos van het Bestaan):

Bewaak de kracht van uw hart, standvastig,
Zodat geen verlangen uw harte verstrooit.

Verzamel uw vermogens en macht,
Want daarin ligt de zin van het bestaan.

Louter uw hart in Waarheid,
Zodat uw spiegel dan is gereinigd en puur.

Verenig ook uw zelf, voor de Goddelijke roep,
Zodat alle leven in u ontwaakt.

Wanneer het hart puur is en rein,
Hemelwaarts zijn pad is dan.

Wanneer God uw hart ontvouwt,
De spiegel van het hart uw Heer reflecteert.

Wanneer uw leven is onzelfzuchtig en puur,
Salek van het geloof Mohammed Schijnt.

Eén met God uw leven is gezegend,
In verlatenheid van hart geloof u wacht.