ذکر

"آنان که ایمان آوردند آرام گیرد دلهای ایشان به یاد خدا همانا به یاد خدا آرام گیرد دله"

(سوره مبارکه الرعد ١٣-آیه ٢٨)

ذکر به معنای یادآوری به خصوص یادآوری خداوند متعال میباشد. اهمیّت ذکر به عنوان یکی از روش های عملی در عرفان به حدی می باشد که قرآن کریم در حدود ٤٦ آیه به آن اشاره فرموده .

ذکر معمولا″ بطور دسته جمعی اجرا میشود . ذاکر به حالت چهارزانو نشسته کلیهٔ توجه و حواس خود را به روی عقده حیاتی قلب متمرکز مینماید. با حرکت بدن ،از طرف چپ به راست به شکل علامت بی نهایت هر بار از مرکزیت قلب گذر کرده و آیاتی از قرآن و یا اشعاری از عرفا را با ریتمی دلنواز تکرار میکند.

ذکرو یاد خداوند ما را به مرکزیت حقیقتمان که عقدهٔ حیاتی در قلب می باشد مرتبط میسازد. سالک بدین طریق به مدد جذبهٔ عشق خداوند، هماهنگی و یگانگی با معشوق را تجربه میکند.

در کتاب حماسه حیات اثر حضرت شاه مقصود صادق عنقا در این خصوص چنین آمده است:

آنچنان باش که در جمع قوی
نشـود ذوق دلت پست هـوی

جمع کن آنچـــه توانسـت ترا
که همین معنی جانست ترا

صیقلی کن به حقیقت سیـنـه
کـه شـود پاک ترا آئینـــه

جمع شو تا شود از جذب وجود
در وجودت همه هستی موجود

دل چو شد پاک بکلی از غیر
در سماوات شود قابل سیر

منشرح گشت چو جان در سینه
حق کند جلوه در آن آئینه

جان چو بی نقش و مجرّد گردد
سالک دین محمّد(ص) گردد

جان بجانان چورسد جان یابی
در سویدای دل ایمان یابی